'Wat eenvoudige mensen juist zo groot maakt.'

ging door op 13 - 14 - 15 maart 2012

Heiligen zijn geen volmaakte wezens die ver afstaan van de normale condities van de gewone mens. Het ergste wat we met heiligen kunnen doen is
hen op een zo’n hoog voetstuk te zetten dat de gedachte aan navolging niet eens meer bij ons opkomt. Heiligen zijn niet bestemd om mythen
te worden, maar concrete voorbeelden die ons aansporen tot een zinvol en intens leven.

De beoordeling die men bij heiligverklaringen hanteert, nl. de heldhaftige deugd, mag er niet toe leiden dat de heiligen de betekenis verliezen die ze
voor ons moeten hebben. Want echte heldhaftigheid is juist - in eenvoud - ook zijn kleinheid en kwetsbaarheid kennen en aanvaarden.

Het is weldoend om heiligen of mystici te ontmoeten in heel hun concrete werkelijkheid, inclusief hun karakterfouten en psychische wonden.
Het is belangrijk te zien hoe deze “zwakheden” geen hinderpaal waren, maar integendeel stenen in “Gods bouwwerk” (1Kor. 3,9).
Wat we het meest van al nodig hebben is te begrijpen hoe we midden in onze zwakheid van God kunnen zijn. Dat mogen we vinden bij de heiligen.

Heiligen schudden ons wakker, verhelderen onze blik en stimuleren ons tot een gelovige inzet op niveau.
Heiligen zijn als iconen. Heiligen zijn een geschenk van God aan ons.
Ze zijn als een vuur waarrond mensen komen zitten die op zoek zijn naar warme, duidelijke levenszin.
Heiligheid put haar inspiratie en kracht in het gebed als een liefdevolle persoonlijke relatie met God.

Willen we uit de benauwing van deze wereld uitkomen, dan moeten we ons laten inspireren door deze 10 markante christelijke figuren:
Don Bosco, Monsieur Vincent, Martelaren van Thiberine, Bernardus van Clervaux, Damiaan, Augustinus, Elisabeth van Dijon,
Franciscus van Assisi, Louis Martin & Zélie Guérin, ouders van Thérèse van Lisieux, Dominicus. Ze kwamen allen aan bod
tijdens dit achtste symposium. Ze zijn door God aangeraakt en aangesproken. Door Hem zijn ze geroepen tot een bevrijd mens zijn.
Ze tonen ons hoe God liefdevol voor zijn mensen zorg draagt door hun openheid en indrukwekkend engagement.
Ze bemoedigen ons om zelf ook gelovig in de voetstappen van Jezus te treden.

Luisteren, zien en meevoelen dus, maar ook dansen, zingen en bewonderen. Voor en met de heiligen mochten we inderdaad dankbaar dansen (met Cor Bekers) en voluit zingen (met Ignace Thevelein).
En in de pandgangen van de karmelsite konden we tijdens deze driedaagse ook de werken de erkende Duitse kunstenaar Johannes Wickert bewonderen rond het thema: “De essentie van het christendom”.
Een geslaagd symposium, zo kunnen we het met dankbaarheid benoemen. Het geeft ons moed, vertrouwen en inspiratie om uit te kijken naar het volgende symposium dat zal plaats vinden in 2014!